ntik_ngaiz

Bihar, Urriak 10, Ken Zazpi musika taldea izango dugu Beasaingo Usurbe Antzokian 22.15etan.

Hemen doa, beraien azken bideokipla

Ups! Barkatu nahastu naiz! Coldplay-ren hau 2000. urtekoa da!

Jesus! Craig David-en hau ere 2001. urtekoa da ba!

Orain bai! Orain, Ken Zazpi-ren 2007-ko bideokipla

Aupa Ramon!
Hilabete honetan aske haiz berriz ere!
Akabo Aranjuezko presondegia!
Animo la hostia!
:-)

Baina kontuz non ibiltzen haizen, e?
Bistaz soilik ezagutzen bahaut ere ondotxo zekiat eta nora joango haizen irten eta berehala!
:-)

Ai la hostia! Hi haiz hi fitxajea!

Baina pertsona ona, e! Hori duda izpirik gabe!
Tipo edukatua, umila, bere akatsak onartzen dakiena…
Erropa kontuetan ondo janztea gustatzen zaikela! Ba segituan onartzen duk.
Hizketan hagola eta zerbait ahazten zaikela! Segituan uzten duk argi eta garbi, inor engainatzen saiatu gabe.

Eta ziur nagok jende asko poztuko dela hi berriz ere kalean ikusteaz.
Eta zer demontre! Baita ziurrenik hire koinata ere!
Eta nola ez, baita Matias bera ere!
Ziur baietz! Benetan!

Aiii… Ramon, Ramon…
Hire bizitza irabazteko ‘metodoa’, ‘osasuna’ren kontzeptua eta beste hainbat konturekin ez diat bat egiten, baina ez dek ez pertsona txarra ematen, ez jauna!
:-)
Hi baino kabroi latzagoak dituken makina bat ikusten dizkiat eta egunero hortik lasai asko.

Benetan, hiregatik, hi gizartearen biktima haizela eta kontu guzti horiek esateko gai izango nindukek.

Beno, hemen uzten dizkiat famoso egin hintzeneko zenbait bideo.

Mendebaldean inoizko krisirik handiena.
Amerikar Estatu Batuetako gobernua bankuak nazionalizatzen eta enpresa pribatuei dirua ematen.
Europan ere beste hainbeste.
CEOE-ko presidentea merkatu librearen suspentsioaz hizketan.

Eta bitartean,
Txina espaziora jendea bidaltzen.
Txina, Olinpiadetan domina gehien irabazi zituen estatua
Jatetxe eta denda txinatarrak mundu guztian zabaltzen
Mundu guztia Txinako merkatuen menpe
…

Onar dezagun,

KOMUNISMOAK GARAITU GAITU

Hori, google-en open source mobilaren inguruko kontuez ez mintzatzearren…

:-)

Eskelen atalean begiratu dut lehenik. Baina ezer ere ez.
Normala, pentsatu dut ondoren, urtebetetzeen atalean begiratu beharko nuke agian.
Baina hemen ere ez.
Telebista programazioari heldu diot gero, ETB1… non dago etebebaaattt… hemen!
Baina hemen ere aipamenik ez.

Gaur, Irailak 25, betetzen dira 20 urte.
20 urte trikitixa klasikoa hil zenetik, edo hobe esan, trikitixa modernoa jaio zenetik,trikitixa gaztea, trikitxa berria, hiriko trikitixa.
Baina inon ez da ageri.

Beno, agian ez zen gaurko egunez justo sortu, baina jaio bai, hori ziur. Haurrak ’sortu’ eta hilabete batzuetara jaiotzen diren bezalaxe jaio zen trikitixa berria gaurko egunez orain 20 urte haurdunaldi luze eta kritiko baten ondoren.

Esan bezala kontua aurretik zetorren, 80. hamarkada hasieratik edo.
Trikitixari erromerietan ‘kajaderitmosa’ ipintzen ziola Martinek lagun, gitarra ere bai beste batzuek, ‘sol’ tonuko trikitixekin abestea errazagoa egiten zela… Gaur egun tontakeriak badirudite ere, garai hartan sekula ikusi gabeko kontuak ziren, eta argi eta garbi zerbait aldatzera zihoala erakusten zuten.
Izan ere, erromeria berritu beharra zegoen!

1985eko txapelketa adibidez Miren eta Iturbidek irabazi zuten. Hau da, solfeo, piano eta soinu handi ikasketak zituen trikitilari batek. Ordura arte sekula ikusi gabea.

Trikitixa munduko iraultzaren hurrengo pausoa, 1986-ko Irailaren 21eko Trikitixa Txapelketa Nagusia-n izan zen eta oraingo honetan batez ere bi bikoterengatik: Tapia eta Leturia; Kepa eta Motriku.

Tapia eta Leturia, eta Kepa eta Ramos (1982-ko argazkia da, 1986-ko Kepa eta Motriku-renik ez baitut topatu)

Bikote bakoitzak bere berezitasunak zituen.
Tapia eta Leturiak ‘duo’-an abesten zituzten trikitixa eta porrusalda (ordura arte imajina ezina), eta pieza edo kantu berri konplexuak jo zituzten abiada bizian, baina baita zehaztasun ikaragarriz ere.
Kepa eta Motriku-k berriz, benetako iraultza sortu zuten trikitixaren munduan. Beraien piezen doinuek, konplexutasunak, akordeek, teknikak… ez zuten aurrekaririk. Denak aho zabalik utzi zituzten…
…baina ez zuten txapela etxera eman.

Kalejira jotzerakoan Motrikuri hitzak ahaztu baitzitzaizkion, eta horrek, puntu asko kendu.

Txapelak beraz, Tapia eta Leturiaren buruetara joan ziren, baina motz geratzeko beldur handiegirik gabe esan liteke, mundu berri oso bat sortu zutela txapelketa hartan bi bikote hauek.

Jende asko noski, trikitixa berri honen aurka agertu zen: trikitixa edo rock-a zer zen hura, soinu txikirarekin jotzen den dena ez dela trikitixa, hori trikitilari txapelketa bat zela eta ez teknika txapelketa bat, trikitixa pieza berri horiek erromerietarako ez zirela aproposak, ez zirela dantzagarriak, bakailao txapelketetan ere marmitakorik ez zutela onartzen…
Denetik entzun behar izan zituzten gure bi bikote gazteek.

Bi urtetara berriz, 1988-ko Irailaren 25eko Trikitixa Txapelketa Nagusian, aipaturiko bi bikote horien errebantxa izango zela ziurtzat jotzen zen.

Gipuzkoa vs. Bizkaia
Trikitixa berria baina zaharrean oinarritua vs. Trikitixa iraultzailea

Anoetako frontoitik, belodromora pasa zen txapelketa jendetzari leku egiteko, bertsolari txapelketa jendetsuetan bezala.
Eta espektatibak bere osotasunean bete ziren:
1986-an Kepari modernoegiak izateagatik horrenbeste kritikatu zitzaizkion piezak semifinaletan gehien erabiliak izan ziren beraien konplexutasunagatik, eskola zaharreko trikitilariek ez zuten txapelketan parte hartu…

Baina finalean… finalean zer pasako, eta

1. Tapia eta Leturia
2. Martin eta Imanol
3. Kepa eta Motriku

Kepa eta Motrikuk beraien lana ezin hobe egin zuten urte horretan ere, baina 3. postu polemiko batekin soilik konformatu behar izan zuten.

Tapia, Motriku eta Kepa

Joseba Tapia, segituan konturatu zen txapelak berea baino Keparena izan behar zuela, eta eskerrak emateko kantatu zuen bertsoan hala esan omen zuen:

“…atzera geratzea
nahiago nuen kasi
ez det ikusi baina
ez gendun merezi”

Txapelketako finaletik egun batzutara, erabili zuen trikitixa oparitu zion Tapiak Kepari ikur bezala.

Oso interesgarria da halaber, orain urtebete Joseba Tapiak bere webgunean idatzi zuen hemengo artikulu hau.

“…Lehenengo saria eman ziguten Leturia eta bioi baina jende guziarentzat Kepa Junkerak merezi izan zuen irabaztea. Eta neroni ere iritzi horretakoa naiz. Puskatu, berritu eta harritu hark egin gintuen. Ez zen juxtua izan epaia. Justiziarik gabe irabazteak ez du trankil uzten bat.
Kepa artista bezala joan zen txapelketara. Bere sormena eta abilezia muturreraino eramaten saiatu zen. Ez zen txapela irabaztera joan edo nahi baduzue inozente joan zen…”

eta ondoren:

“Bertsolari txapelketa batean gertatua datorkit gogora. Uztapide eta Xalbador azken saiora pasa zirenean 1967an. Jendeak txistu egin zion Xalbadorri eta gero Txalo zaparrada jaso zuen. Nori eman zioten txapela? Uztapideri. Nor kantatzen dute gaur egun kantariek? Ez Uztapide, noski. Eta hala ere txapela irabazteko ez zuen nahikoa egin, baizik eta gehiegi. Uztapideren bertsoak ziren jendeak eta juradoak espero zituenak. Baina gogoratu ere ez ditugu egiten gaur. Xalbador gogoratzen dugu gaur.”

Ez zaio arrazoirik falta.
Ez jauna!

Gauzak horrela, urte horretan trikitixaren mundua guztiz irauli zen.
Trikitixaren boom-ak ehunka (edo milaka?) gazte eraman zituen trikitixa eskoletara, trikitilari gazte txapelketak euskadi guztian zabaldu ziren, trikitixa pieza berrien txapelketak sortu ziren…

Ezer ez zen berdina izan 1988ko Irailaren 25 hartatik aurrera.

Baina dakizuenez, igotzen den guztia, lehenago edo beranduago jaitsi egiten da, eta trikitixaren lorealdi hura ere pasa zen.

A! Handik urte mordoska batetara jakin genuen aipatzen ari garen Kepa-ren abizena Junkera zela. Eta hor dabil oraindik trikitia eskuan.

(erabat gomendagarria www.trikimailua.com-eko 1986-ko eta 1988-ko txapelketen inguruko textuak.)

Anari ta Petti